Maine Coons in 1903 Picture

English Czech Danish Croatian Dutch Portuguese Swedish

[Vertaald door Willem Koopman, cattery Wishfairy.]

Wat nu volgt is een hoofdstuk uit "Het Boek Van De Kat", door Francis Simpson, 1903. Dit bepaalde hoofdstuk is echter geschreven door een Amerikaan, genaamd F.R. Pierce. De foto's komen ook uit het zelfde boek.

Ulrika Olsson, 2003

De katten van Maine

Volgens mijn geheugen heb ik altijd één tot meerdere langharige katten gehad van het soort dat Maine katten wordt genoemt. Hoe en waar of ze vandaan kwamen, zou ik willen zeggen, net als Topsy, ze "groeien" gewoon, want hun komst ligt ver voor de herinnering van de oudste inwoner.

Tobey

Onze eigen familiekring was nooit compleet zonder één of meerdere katten - niet altijd langharigen, maar dat soort had altijd een ereplaatsje. Al vanaf 1861 hadden mijn jongere broer en ik samen een prachtige langharige zwarte point met wit; hij had een aantal jaren de opmerkelijke naam "Captain Jenks of the horse Marines". Ik herinner me zijn voorgeschiedenis niet. Ik denk echter dat deze katten op dezelfde manier en tijd in Maine kwamen, als in Engeland.

De mensen in Maine hebben hen zo lang gehad, dat het moeilijk is om veel enthousiasme bij hen op te wekken. Zij lijken op andere mensen - zij worden heldhaftig over dingen die zij minder kennen.

Pas toen de rage voor langharige katten in het Westen toesloeg, dachten zij aan het verkopen van katten; hun toppers zouden aan hun beste vrienden worden gegeven. Wanneer ik aan het aantal schoonheden denk die ik aangeboden heb gekregen bij mijn bezoeken, omdat ik goed voor hen zou zijn, doet me naar de goede oude tijden verlangen toen de kleine schatten voorbij de prijs van het "aartse slijk" lagen.

Ik denk dat de eerste werkelijk belangrijke ontwikkeling van mijn voorliefde voor katten die diepe en blijvende wortels in mij ontsproot, in 1869 gebeurde, toen ik voor het eerst een paar witte Perzische katjes met blauwe ogen zag die, om het zachtjes uit te drukken, gratis, in de zak van een zeilenmaker van een buitenlands schip belandden, die in een zeehavenstad lag voor reparaties na een zwaar onweer.

Deze meneer P---- was een groot liefhebber van katten. Terwijl hij aan boord van het schip reparaties uitvoerde, bewonderde hij een mooie witte Perzische kat met kittens. Ze waren van de kok, die hem een paartje gaf. Zij groeiden en werden verzorgd met de tederste zorg, het vrouwtje ontwikkelde een veel betere kwaliteit in haar vacht; maar de vrouwtjes werden niet hogelijk gewaardeerd op dat ogenblik.

Zij werden beiden twee of drie jaar gehouden om een goed mannetje te krijgen voor het castreren. Mij werd verteld dat zij alle vrouwelijke kittens hadden vernietigd, maar uiteindelijk werden zij geherwaardeerd, en toen werd het originele paartje verzonden naar een familielid in het land. Vanaf die tijd doken langharige witte katjes met blauwe ogen op de meest onverwachte plaatsen op. Met tussenpozen zijn zij verschenen en bijna verscheidene keren verdwenen omdat de behoefte om te fokken verdween, maar dit nadeel zullen zij nog vaak bij dezelfde mooie soort tegenkomen.

Ik bezat een zeer mooi exemplaar, genaamd "Dot", die een bekend winnaar werd, en die uit dit ras ongeveer elf jaar na de genoemde kittens kwam. Ik denk dat hij een net zo goed Perzisch exemplaar was, als de kat die uit de originele kittens kwam. Zij waren beide showwinnaars. Hoewel "Baba" (of "Babie") in zijn nadagen was, toen "Dot" op zijn hoogtepunt was. Wij dachten toen niet aan stambomen, maar slechts wie de beste kat had.

"Baba" was op dat moment van mevrouw Mason (de vroegere mevrouw Philbrook), en won de Best of Best beker op de show in Boston. "Dot" was niet op de show in Boston, maar werd eerste in zijn klasse in Bangor, Maine, die op ongeveer dezelfde tijd werd gehouden.

"Dot" werd naar de show in Bangor gestuurd, om meneer Robinson, de eigenaar van "Richelieu" te plezieren (hij runde deze show), zonder dat ik enig idee van winnen had. Hij bracht een uitvoerig gegraveerde, schitterende zilveren boterschotel mee naar huis, die daar minstens tien jaar stond voor het aan de kok gegeven werd. Oh, als ik het nu had, zou zijn foto deze pagina's kunnen opsieren!

Blue Danube

"Dot" was qua intelligentie en affectie veruit de superieure kat. Ik heb nooit zijn gelijke gezien. Alhoewel doof, waren zijn andere zintuigen zo scherp dat wij het ons nauwelijks realiseerden dat hij niets hoorde. Hij beantwoordde de lichtste wenk en lette altijd op een teken. Hij was vrij trots op zijn schoonheid en bij de ontvangsten van zijn maîtresses sprak hij met elke aanwezige voordat hij in het venster ging zitten.

Op een keer vertelden kantoormeisjes, die elke dag langs ons huis liepen op weg naar hun werk, dat hij gewoonlijk om zeven uur 's morgens op de stijl van het hek zat om hen te groeten en met zijn pluim naar hen te zwaaien. Allen aaiden zijn kopje, zeiden "mooi katje!" en liepen door. Hij deed dan zijn ochtend rol op het gazon en was klaar voor zijn ontbijt.

Zijn welwillendheid en warme gevoelens voor katten van laag allooi, werden getoond toen hij een kat twee winters bij zich hield; zijn protégé was een voorbeeld van de droevig kijkende ellendig uitziende kat (één droevig oog, de andere permanent gesloten); de geest door verwaarlozing volledig gebroken. Zodra het weer kouder werd, ging "Dot" zijn droevige vriend voor in de keuken en vroeg om ontbijt voor hem, ging dan een tijdje op de deken zitten, en keek dan met uiterste tevredenheid - uitgedrukt in een lied - naar het eten van de landloperskat. Waar hij zijn vriend verstopte als hij niet stond te eten, wisten wij niet. Hij was onzichtbaar.

Hij was ook een voortreffelijk reiziger, die verscheidene korte reizen maakt. Toen hij bij mij was, minachtte hij een mand. Hij zat veel liever op een stoel en keek uit het raam en vermaakte de andere passagiers door zijn ongebruikelijke voorrechten bij zijn reizen als kat.

Hij ontwikkelde een ongebruikelijke voorkeur voor vochtigheid, vaak zittend op een tuinbank tijdens een zware regenbui, terwijl zijn buitelingen in een lichte sneeuwval grappig waren.

Alles bij elkaar genomen, heb ik nog geen fijnere huiskat gezien. Wij stuurden hem naar de eeuwige jachtvelden toen hij tien jaar was.

Ik zou graag een paar woorden willen zeggen over Amerikaanse kattenshows. Wij horen het voortdurend of zien het geschreven worden door de clubs en zij die nieuw zijn in dit wereldje, "De eerste kattenshow ooit gehouden in dit land" enzovoorts, was naar hun idee, zowat drie jaar geleden. Dat is waar, voor zover het over de clubs gaat, maar de grote kattenshows werden in alle grote en sommige kleine oostelijke steden gehouden al vanaf de jaren '70.

Ik heb een foto van "Richelieu", eigendom van meneer Robinson, uit Bangor, Maine, die eerste in zijn klasse werd in Boston, New York en Philadelphia voorafgaand aan 1884, toen hij in Bangor, Maine, werd getoond op een beperkte show van de honderd beste katten. Hij was een zilveren of blauwachtige tabby, zeer weinig getekend, ongeveer zeven jaar oud toentertijd en woog ongeveer twintig pond. Hij was, zoals zijn foto toont, eerder een grofkorrelige soort, een drogisterijkat.

Ik wist niets van zijn voorgeschiedenis, maar zijn eigenaar had een goed ontwikkelde kattenmanie en reisde van stad aan stad om zijn kat te showen, zoals wij dat allen nu twintig later jaar doen.

Op dat ogenblik was Maine, dichtbij de kust, rijk aan mooie exemplaren van de langharige katten. Dat was voordat zij begonnen te verkopen. Ik denk aan hun bruine tabbies.

Wij horen het vaak door mensen zeggen die hen niet kennen, dat de katten van Maine ongezond zijn, dat zij wormen hebben. Ik moet het toegeven en dat zij soms net als andere katten sterven, maar hier is er één die dat niet deed voordat hij zijn volledige zeventien jaar had vol gemaakt.

Op pagina 329 staat een foto van "Leo", een bruine tabby, geboren in 1884, gestorven in 1901. Hij werd aan mevr. Persis Bodwell Martin, van Augusta, Maine, gegeven door mevr. E. R. Pierce, toen hij zes maanden oud was.

Hij had een leven vol met luxe en gemak, die zijn maaltijd altijd door zijn bazin zelf in de bovenste hal kreeg opgediend, waar hij het verkoos om de latere jaren van zijn leven zijn tijd door te brengen.

Leo

Als het mij wordt toegestaan, zou ik een vergelijking kunnen maken tussen de foto van "Leo" en om het even welke volbloed bruine tabby. Ten eerste de kleur van de snuit, lengte van de neus, grootte en vorm van de ogen, breedte van het voorhoofd, grootte van de oren, lengte van het haar in de oren en op het hoofd. In lichaamstekening zou "Leo" weg vallen, aangezien zijn haar zo extreem lang was dat de tekening enigszins verward raakte.

Zij hebben sommige hele mooie bruine tabbies in Maine gehad. In de zomer van 1900 kocht ik daar "Maxine" - de moeder van "Young Hamlet", die van zijn vader "Prince Rupert" het eerste jaar won dat hij werd geshowd. Zij was, of is, van het soort van "King Humbert", hoewel zij helemaal geen stamboom heeft. Het is één van de geheimen van de natuur hoe zij - nu en dan, niet altijd - deze mooie soorten blijft voort brengen.

Ik heb voor me een interessante brief van een dame uit Maine, één van mijn tijdelijke werkkrachten.

Ik zal eerst uitleggen dat Maine op dat ogenblik één van de grootste scheepsbouwstaten in de Unie was, bewoners van de zeehavenstadjes en steden, die vaak de baas waren op hun eigen drijvende paleizen, hun families met zich meenemend naar vreemde landen, hadden in vele steden vrij sociale kringen, zoals de militaire of officiële kringen in andere gebieden.

Mevrouw Thomas, naar wiens brief ik refereer, was de dochter van wijlen Kapitein Stackpole, die jarenlang het commando over zijn eigen schip had, die zijn vrouw en kleine dochter met zich meenam. Dat was voor onze Burgeroorlog. Zij zegt: - "Ik was altijd erg gek op katten, al voor dat men vond dat zij een stamboom moesten hebben. Toen ik nog jong was, kreeg ik, op weg naar Californië, in Juan Fernandez een kleine wilde kat".

"Later, in Europa, kreeg ik een Manx kat van het eiland Man, het was een grote curiositeit, en werd niet als zeer fraai beschouwd, met zijn korte staart en zijn achterpoten zo veel langer dan de voorpoten. Hij kwam vroegtijdig aan zijn eind door in een rookkanaal te klimmen en stikte".

"De wilde kat gedijde niet op gecondenseerde melk en leefde maar een korte tijd. Pech heeft me altijd achtervolgd, maar ik ga door net als een oude zuiplap, en weet nog niet genoeg om op te houden".

Schrijvend over haar eigen kat, verhaald de moeder van "Swampscott": - Ik kan u niet veel over de stamboom van mijn kat vertellen - alleen dat haar overgrootvader naar Rockport, Maine, werd gebracht uit Frankrijk. Hij was een White met blauwe ogen. Deze witte lijn, hoewel op dezelfde plek, is vrij verschillend en niet verwant aan het eerste genoemde Whites, waarvan "Dot" als type werd gegeven. Maar haar verwijzing naar haar vroege prestaties met de Manx katten maakt duidelijk hoe deze verschillende soorten hun oorsprong kregen in Maine. Dit geval is slechts één in velen waarbij huisdieren van elke soort in buitenlandse havens werden gekocht om de kinderen aan boord te amuseren. Anders, zoals in één geval dat ik mij kan herinneren, zouden de kinderen huisdieren van de levende voorraad maken, die wordt meegenomen om de tafel van de kapitein van verse maaltijden te voorzien - kippen, lammeren, enz. - tot het onmogelijk zou zijn om die kleine schatten op te eten, nadat zij door de wrede kok worden opgediend.

Daardoor vonden sier en zangvogels, katten, honden en zelfs apen hun weg in bijna alle kuststeden - veel meer in het verleden dan nu, nu de varende schepen hun nut als rendabele instellingen hebben overleefd, en diegenen die nog wel uitvaren worden niet bestuurd door hun eigenaars. Betaalde kapiteins kunnen, in het algemeen, hun families niet met zich meenemen en de toevoer van katten uit die bron is al vele jaren afgesneden. Zodat degenen die daar nu zijn, veilig inwoners kunnen worden genoemd.

Yellow

Tot dit punt heb ik de katten van lang, lang geleden beschreven en dit is misschien alleen interessant voor mij. Voor ik op enkele mooie katten van nu terug kom, wil ik zeggen dat een ooggetuige mij vertelde dat er op een ver van de kust af gelegen klein eiland, dat slechts door drie families wordt bewoond en waar een paar heren een stil hoekje hebben om zomers te vissen, zij zuivere witte Perzische katten met hemelsblauwe ogen zagen. Voor zover bekend, zijn er geen andere katten op het eiland. Ik zou er vorig jaar een paar krijgen, maar het wrede lot had hen in hun beschut hoekje bezocht en de kittens van dat jaar stierven. De belofte staat nog en ik geloof niet dat het een loze belofte is. De tijd zal het leren.

Ik weet werkelijk niets van de katten die op de eilanden gevonden zijn, maar zonder twijfel lijken zij veel op de katten die men vindt langs de kust van New England.

Lange tijd schenen de langharige katten zich te concentreren om de kuststeden en stadjes, maar omdat ze hun best deden met "hun zusjes, hun nichtjes en hun tantes" hebben ze zich over het binnenland verspreid evenals over bijna elke Staat in de Unie. Zij gedijen net zo goed als iedere andere langharige kat. Zonder twijfel het beste in Maine, maar het verschil zit hier in dat zij de vrijheid hebben van een natuurlijk leven, zonder verdovende middelen of te veel verwennerij. Hun nakomelingen zijn mooi, omdat zij zelf hun partner kiezen en niet door verplicht koppelen - dat zonder twijfel vaak onaangenaam is.

Ongeveer 1895 of 1896 sloeg de katten rage toe in het Midwesten. De tijd was rijp voor zijn ontwikkeling. De hoogsten, laagsten, de rijken en de armen hebben allen zijn kracht gevoeld, aangezien de echte liefde van huisdieren zonder aanzien des persoons is, en deze liefde heeft de gehele wereld verwant gemaakt.

Een paar mensen die nooit een kattenshow in hun eigen land hadden gezien, "gaan overstag". Ze gaan naar een kattenshow of kopen een kat voor een koopje in de straten van Londen. Zij "brengen" het naar huis, en, jawel! hun buurman heeft iets dergelijks bij hun zomerhuis aan de kust van Maine gezien.De rage is besmettelijk, en als de koorts zeer hoog is, sturen zij hun "klusjesman" naar het oosten om voor hen een langharige kat te halen. Deze katten worden populair. Clubs worden opgericht om punten te bespreken en kennis uit te wisselen, shows worden een noodzaak, grote prijzen worden aangeboden, talrijke waardevolle specials worden een eigenschap, en moeten er katten worden gevonden om er bij te passen, de nationale markt wordt bij een laag cijfer vergeten, vele zolderschatten worden er uitgebracht, en vaak kantelt de schaal ten gunste van de Amerikaanse kat. Wij worden allen groen van afgunst. Voor een volgende show moeten wij een kant-en-klare winnaar invoeren, wat het ook kost! Ondertussen stijgt de vraag naar het inheemse artikel, en de prijzen worden erg opgeblazen, de handelaars in grote steden houden hun kopers in het gebied van New England bezig tijdens de herfst en de wintermaanden. Maar de voorraad kittens wordt over het hoofd gezien door de zomer bewoners of bezoekers. De echte Cream verdween met de eerste vorst naar enkele winterhuizen in de grote steden. De handelaars krijgen wat er over blijft tegen bijna om het even welke prijs zij willen betalen, veel van die exemplaren zijn onbelangrijk en sommigen zijn, zonder twijfel, bastaards.

De laatste jaren weet ik minder van de katten van Maine, behalve door de shows en een paar die ik zelf heb gehad, die niet veel zijn geshowd of in geen geval opmerkelijk zijn bewezen. Maar onder de juweeltjes die er met min of meer glans uit sprongen, zien we op de bank "Cosie", een bruine tabby, die eerste en Best in Show werd in New York 1895. Mevrouw Lambert brengt "Patrique" uit in New York in 1896 - blauw, en een mooie.

"King Max" - voor het eerst geshowd door mevrouw Taylor - werd eerste in Boston in 1897, '98 en '99, werd slechts verslagen door zijn vader "Donald" in 1900.

Mevrouw Mix heeft een mooie Perzische soort van Maine, genaamd "Dairy Maid" geshowd. Ik geloof dat zij ook "Imogene" uit de zelfde plaats heeft - een tortie.

"Petronius" van mevrouw Julius Copperberg, van wie wij allen grote dingen verwachten, kwam uit een lijn van creams die afstammen van een mooie cream die uit één of andere Mediterrane haven door ene Kapitein Condon ongeveer vijftien jaar geleden werd meegebracht. Ik heb voor vrienden verscheidene kittens van de nakomelingen van zijn kat veilig gesteld, die nu enigszins verspreid zijn, maar allen tonen grote kracht, vorm, been en pezen.

"Cusie Maxine" van mevrouw Chapman - een mooie bruine tabby, moeder van "Young Hamlet", die van zijn vader "Prince Rupert" won - was ook een kat uit Maine. Meneer Jones, van de "Cat Journal", heeft van tijd tot tijd sommige mooie bruine tabbies uit de groep van Maine gehad, winnaars van enkele grotere shows.

Een eerlijke vertegenwoordiger van de Whites, die zich goed bij de diverse shows in de concurrentie met grote klassen heeft gekweten, is "Swampscott", eigendom van mevrouw F. E. Smith, uit Chicago. Hij stamt af van de witte katten van mevrouw Georgia Thomas uit Camden, Maine, zijn overgrootvader van moeders kant komt uit Frankrijk.

"Midnight" - een jongere zwarte kat, werd tweede in Cincinnati en won van een kat uit New Hampshire met een betere vacht, en werd tweede in Chicago in 1901 in de grote klassen - is sindsdien een kastraat en een huisdier van mevrouw J. J. Hooker, uit Cincinnati geworden. Hij komt uit een lijn van zwarten die eigendom zijn van een gepensioneerd kapitein op de grote vaart, genaamd Ryan, die één keer vier generaties zwarte katten had. Zij hielden van hun katten zoals van baby's, en zochten jarenlang geschikte mensen om hun kittens aan te geven. Ik ben drie keer de gelukkige ontvanger in de laatste dozijn jaar geweest van deze mooie zwarte diamanten.

Hennessy

"Antonio", een kastraat, nu eigendom van mevrouw A. B. Thrasher, uit Cincinnati, Ohio, is ook een mooi exemplaar uit deze groep. Zie de foto. In de laatste jaren, aangezien de katten daar zo een beloning zijn plus de oude dag die elke dag dichterbij komt, hebben deze goede mensen hun harten verhard en verkopen nu, net als anderen, aan de hoogste bieder.

Ik kan ook denken aan "Peter the Great", een gesteriliseerde Cream en White, eigendom van mevrouw Carl Schmidt, die werd geshowd in Detroit, Michigan, 1901. Ook "Black Patti" - oorspronkelijk eigendom van juffrouw Ives - en "Rufus", beiden katten uit Maine, die nu in Detroit worden gehouden, en winnaars op shows in het Midden Westen. En vele, vele andere winnaars van wie de geboorteplaats een groot geheim van hun eigenaars is, hetgeen wij niet moedwillig aan de openbare starende blik zullen blootstellen, tot onze inheemse katten in harmonie zijn met de plaats die aan hen toe te schrijven is.

Ik zou u van enkele knappe kastraten uit Maine willen vertellen. Geen kat is te goed voor een huisdier bij hen. Zij kunnen op bijna elk gazon of veranda worden gezien, maar omdat dat een beetje buiten dit verhaal valt, zal ik er slechts één beschrijven - een mooie Smoke eigendom van meneer en mevrouw E. A. Wilson in hun mooie huis in Belfast, Maine. Hij is nu tien jaar oud, zijn masker en pootjes zijn zwart, of bijna. Zijn haar is zeer donker, eerder bruinachtig bij het uiteinde, maar zo wit zoals sneeuw bij de huid. Ik heb hen gesmeekt hem in Boston of New York te showen. Het antwoord is altijd het zelfde: "Niet om voor het even welke hoeveelheid geld of prijzen. 'Tags' zou het niet leuk vinden, hij zou ongelukkig zijn. Niet waar, 'Tagsie'?"

De Smokes zijn daar nog niet goed ontwikkeld. In een brief die ik onlangs ontving over die soort, wordt mij verteld dat één van de gewone handelaars had gezegd dat hij er slechts één op de 200 vond. Zilveren en de Chinchilla's zijn niet gemeenschappelijk. De sterk gekleurden overheersen de Whites, Blacks, Blues, Oranges and Creams. Tabbies worden ook goed verdeeld en verspreid langs de kust, en over een vrij lange afstand, misschien wel zestig mijlen of meer, maar ik heb niets gehoord over hun voorkomen in enige mate in het noordelijke gedeelte van de Staat, die minder dik wordt bewoond.

Omdat ik deze voorliefde al in mijn kleutertijd had en voor het mode werd, zag ik alle nieuwe ontwikkelingen vriendelijk aan. Ik heb sindsdien wat ervaring met ingevoerde en cattery gefokte katten gehad, en van tijd tot tijd de kans gehad om het beste te zien dat wij in onze shows hebben, en ik geloof volledig dat katten die hun vrijheid hebben, wat de meeste katten van Maine voor het grootste deel van hun leven hebben, gezonder zijn dan de cattery katten kunnen zijn. Het koele klimaat en de lange winters, met schone lucht vol ozon, is wat nodig is om hun beste kwaliteiten te ontwikkelen, en, met een paar jaar zorgvuldig fokken op variëteiten, zouden zij vrij succesvol kunnen zijn op een internationale kattenshow.

F. R. PIERCE.